نومید

شکوفه‌ایست که می‌پژمُرَد
با میوه‌ی شیرینی در ذهنش
که مقطوع النسل…
شد؟
بود؟
ماند!

آن امید که به ناگاه آرزو می‌شود.

3 دیدگاه برای «نومید»

  1. اینکه»امید» به ناگاه » ارزو » بشه بد نیست چون اگه نتونه «انگیزه » بشه حداقل یه خاطره ی دور و شیرین باقی ممونه! وای از روزی که «امید» یه کابوس تلخ بشه و مثل سایه دست از سرت بر نداره
    ای کاش همه ی» امیدها » به ناگهان «آرزو شدن» اکتفا کنند…

    لایک

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s